Prawo kobiety do bycia poinformowaną o stanie jej zdrowia, o każdym przeprowadzanym zabiegu, o podaniu leku i innych czynnościach podczas pobytu w szpitalu, wynika z konstytucyjnego prawa jednostki do stanowienia o sobie oraz do ochrony jej integralności.

• być pełna - tzn. personel medyczny zobowiązany jest objaśnić pacjentce stan zdrowia jej lub dziecka, możliwe metody lecznicze i diagnostyczne, cel zastosowania danego środka czy zabiegu, oraz poinformować o ewentualnych następstwach, negatywnych i pozytywnych konsekwencjach zastosowania lub zaniechania określonych świadczeń;
• być zrozumiała, podana przystępnym językiem, a specyficzne medyczne terminy i sformułowania winny być wyjaśnione;
• zawierać wszelkie dane, na podstawie których pacjentka może podjąć świadomą zgodę, lub odmówić poddania się określonym czynnościom.

Prawo do informacji jest ściśle związane z prawem do udzielania zgody na wszelkie zabiegi medyczne. Tylko informacja spełniająca powyższe warunki, umożliwia pacjentowi udzielenie ważnej zgody na zabiegi i uprawnia personel do legalnego działania. Personel medyczny może nie informować pacjenta o podejmowanych wobec niego działaniach jedynie wtedy, gdy pacjent świadomie wyrazi wolę bycia nie informowanym.

Jakie przepisy prawa stanowią o prawie do informacji?

• art. 31 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza, art. 9 i nast. ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz art. 20 ust. 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej nakładają na personel medyczny obowiązek udzielenia przystępnej (czyli zrozumiałej, co nie znaczy uproszczonej w treści) informacji o stanie zdrowia rodzącej i jej dziecka, o metodach diagnostycznych i leczniczych oraz dających się przewidzieć następstwach ich stosowania lub zaniechania, a także o wynikach leczenia oraz rokowaniu. Jedynie w sytuacjach wyjątkowych, jeżeli według oceny lekarza przemawia za tym dobro pacjenta i jeżeli rokowanie jest niepomyślne dla pacjenta, lekarz może ograniczyć informację o stanie zdrowia i o rokowaniu. Jednakże w takich przypadkach lekarz jest obowiązany poinformować przedstawiciela ustawowego pacjenta lub osobę upoważnioną przez pacjenta, a na żądanie pacjenta lekarz ma obowiązek udzielić mu wskazanej informacji.
• Art. 10 ust. 2  Europejskiej Konwencji Bioetycznej stanowi, że każdy ma prawo do zapoznania się z wszystkimi informacjami o swoim zdrowiu. Należy jednak respektować życzenia osób, które nie chcą zapoznać się z tymi informacjami.

O prawie pacjenta do informacji stanowi również Kodeks etyki zawodowej położnej, zgodnie z którym położna jest obowiązana do udzielania pacjentowi rzetelnej i zrozumiałej informacji, dotyczącej procesu pielęgnowania (art. 1 pkt c). Natomiast według Kodeksu etyki lekarskiej lekarz może nie informować pacjenta o stanie jego zdrowia bądź o leczeniu, jedynie w przypadku, gdy pacjent wyraża takie życzenie (art. 13).