Prowadzenie dokumentacji medycznej przez szpital stanowi jedno z instytucjonalnych gwarancji i praw, jest ono bowiem nierozłącznie związane z jakością i bezpieczeństwem świadczeń oferowanych przez zakłady opieki zdrowotnej. Pacjent, jego przedstawiciel ustawowy lub osoba upoważniona przez pacjenta mają prawo dostępu do dokumentacji na swój wniosek, przy czym nie jest konieczne podawanie celu/przyczyny takiego wniosku.
Dokumentacja medyczna dzieli się na indywidualną, odnoszącą się do poszczególnych pacjentów korzystających ze świadczeń medycznych zakładu oraz zbiorczą, odnoszącą się do ogółu pacjentów, korzystających ze świadczeń zakładu (prowadzona jest w formie ksiąg, rejestrów, formularzy lub kartotek). Z kolei dokumentacja indywidualna dzieli się na dokumentację zewnętrzną (przeznaczoną dla pacjentów - stanowią ją np. różnego rodzaju skierowania na badania) i wewnętrzną (przeznaczoną dla potrzeb zakładu, np. historia choroby). Prawo do dostępu do dokumentacji medycznej odnosi się zarówno do dokumentacji zewnętrznej, jak i wewnętrznej. A więc, zakład opieki zdrowotnej na każdy wniosek pacjenta ma obowiązek udostępnić jego indywidualną dokumentację wewnętrzną, przy czym koszty wykonania kopii ponosi pacjent.
Jakie przepisy prawa mówią o prawie do wglądu w dokumentację?
Pomagam się kobiecie otworzyć. I mam tu na myśli nie tylko jej macicę. Pomagam jej całej otworzyć się na to przeżycie, na to doświadczenie. "Otworzyć się" - to jest słowo klucz, kiedy mówimy o porodzie.
Beatrijs Smulders, holenderska położna