Deklaracja z Aachen

Tagi: położna

Deklaracja o położnictwie dla wszystkich i upowszechnieniu usług świadczonych przez położne przyjęta 1 października 2000 r. na I Europejskim Kongresie Porodów Pozaszpitalnych w Aachen w Niemczech.


Mając na uwadze:
  • uznanie przez Organizację Narodów Zjednoczonych (ONZ) i Światową Organizację Zdrowia (ŚOZ), że osiągnięcie jak najwyższego standardu zdrowia jest podstawowym prawem człowieka;
  • przyjęcie równości płci jako podstawowej zasady przez ONZ, ŚOZ, Unię Europejską (UE) i inne organizacje;
  • przyjęcie nowego stanowiska wobec zdrowia publicznego przez państwa członkowskie UE, które uznaje prawo obywateli do wzięcia na siebie odpowiedzialności za własne zdrowie oraz potrzebę reorientacji opieki zdrowotnej ze scentralizowanych, specjalistycznych usług leczniczych w kierunku profilaktyki i promocji zdrowia na poziomie podstawowej opieki zdrowotnej;
  • Deklarację Pekińską ONZ z 15 września 1995 r., która stanowi, że prawa kobiet są prawami człowieka; potwierdza prawo kobiet do sprawowania kontroli nad wszelkimi aspektami własnego zdrowia; popiera zrównoważoną podstawową opiekę zdrowotną dla kobiet; domaga się przestrzegania zasady równości płci w sferze opieki zdrowotnej; uznaje, że przełomowe wydarzenia w życiu kobiet są często traktowane jak problemy medyczne, co prowadzi do niepotrzebnej interwencji chirurgicznej i podawania leków; potwierdza społeczne znaczenie macierzyństwa oraz prawo kobiet do dostępu do odpowiednich i bezpiecznych usług położniczych;
  • rozporządzenie Rady UE z 8 czerwca 1999 r. stwierdzające, że poprawę zdrowia publicznego można osiągnąć jedynie poprzez odpowiadanie na potrzeby obywateli (1999/C 200/01);
  • rozporządzenie Rady UE z 4 grudnia 1997 r. podkreślające brak wiarygodnych i porównawczych danych dotyczących zdrowia kobiet;
  • politykę Światowej Organizacji Zdrowia "Health 21" na rzecz zdrowia dla wszystkich w regionie europejskim;
  • dokument Światowej Organizacji Zdrowia "Care in Normal Birth", który w swoich wnioskach stwierdza, że położna posiada najlepsze kwalifikacje zawodowe do opiekowania się normalną ciążą i porodem, że obowiązki położnej obejmują ocenę ryzyka i diagnozę powikłań oraz, że opieka sprawowana przez położną to najbardziej wydajna forma opieki położniczej;
  • dyrektywę UE z 21 stycznia 1980 r. w sprawie wzajemnego uznawania kwalifikacji położnych, skutecznego korzystania z prawa do osiedlania się i zakładania działalności gospodarczej oraz swobody świadczenia usług przez położne (80/154/EEC);
  • dyrektywę UE z 21 stycznia 1980 r. określającą minimalne standardy w edukacji położnych oraz zakres praktyki położnych, w tym prawo i obowiązek diagnozowania ciąż zagrożonych i rozpoznawania nieprawidłowych objawów u matki i niemowlęcia, które wymagają skierowania do lekarza (80/155/EEC);
  • dyrektywę UE z 11 grudnia 1986 r. w sprawie stosowania zasady równości płci wśród osób pracujących na własny rachunek (86/613/EEC);
  • dyrektywę UE z 22 czerwca 2000 r. ograniczającą czas pracy lekarzy-stażystów, co zgodnie z ogólną opinią, doprowadzi do masowych zamknięć oddziałów położniczych w państwach członkowskich UE (2000/34/EC zmieniający 93/104/EC).

Zważywszy:

  • na zobowiązanie Unii Europejskiej do maksymalizowania korzyści zdrowotnych i społecznych dla kobiet;
  • że zapewnienie opieki położniczej 435 milionom kobiet zamieszkującym region europejski Światowej Organizacji zdrowia jest sprawą ogromnej wagi w sferze zdrowia publicznego, gdyż na każde pięć kobiet cztery zostają matkami;
  • na wysokie wskaźniki umieralności matek i niemowląt w wielu państwach członkowskich UE;
  • na stale rosnące wskaźniki porodów przez cesarskie cięcie i porodów kleszczowych w większości państw członkowskich UE;
  • że usługi położnicze przeżywają kryzys w wielu państwach członkowskich UE, częściowo z powodu dużej liczby położnych porzucających swój zawód, a także w wyniku stale malejących nakładów na specjalistyczną opiekę zdrowotną, co naraża na szwank zdrowie matek i dzieci;
  • na niskie wskaźniki karmienia piersią w wielu państwach członkowskich UE;
  • na znaczne różnice w dostępie kobiet do podstawowej opieki świadczonej przez położne wewnątrz europejskiego regionu Światowej Organizacji Zdrowia;
  • że w dużym stopniu nie wykorzystuje się opieki położnych jako sposobu osiągania; korzyści zdrowotnych i społecznych w ogromnej większości państw członkowskich UE;
  • na potencjał, jakim dysponuje opieka świadczona przez położne, oparta na społecznym, holistycznym i fizjologicznym podejściu do macierzyństwa, w celu zapewnienia rodzącym kobietom bezpiecznych, dobrych jakościowo i trwałych usług na poziomie podstawowej opieki zdrowotnej;
  • że udzielanie wsparcia społecznego przez położne w przypadku ciąż o wysokim ryzyku stanowi niezbędny środek w dążeniu do poprawy zdrowia fizycznego i emocjonalnego matek i dzieci, zarówno podczas porodu, jak i po porodzie oraz promowania dobrego rodzicielstwa i podwyższenia wskaźników karmienia piersią;
  • na konieczność zapewnienia równowagi w systemach opieki zdrowotnej;
  • że dominującym modelem opieki położniczej w prawie wszystkich państwach członkowskich UE jest model medyczny, w wyniku czego marnotrawione są środki na kosztowne usługi specjalistyczne, co z kolei prowadzi do `niepotrzebnych` interwencji i powstawania uszkodzeń jatrogennych podczas porodów;
  • że u co najmniej 80% kobiet ciąża i poród przebiegają normalnie, wymagając jedynie usług świadczonych przez położne na poziomie podstawowej opieki zdrowotnej.
Kongres składa niniejszym następującą deklarację:

1. Polityka w zakresie opieki położniczej powinna stanowić integralną część szerszej polityki dotyczącej zdrowia publicznego na szczeblu lokalnym, narodowym i europejskim.

2. Polityka w zakresie opieki położniczej powinna uznawać zawód położnej jako odrębny, różny od zawodu pielęgniarki i położnika.

3. Państwa członkowskie UE powinny wprowadzić ustawodawstwo wzmacniające odrębny i autonomiczny charakter zawodu położnej.

4. Ciągłość opieki sprawowanej przez położną domową na poziomie podstawowej opieki zdrowotnej w okresie od poczęcia aż do 6. tygodnia po porodzie powinna zostać uznana za najważniejszą strategię promowania zdrowia matki i dziecka w europejskim regionie Światowej Organizacji Zdrowia.

5. Państwa członkowskie UE powinny wprowadzić zmiany do krajowych systemów opieki zdrowotnej i ubezpieczeń społecznych w celu uprzywilejowania opieki sprawowanej przez położne.

6. Państwa członkowskie powinny wprowadzić ustawodawstwo nakładające na położne takie same prawa i obowiązki w zakresie świadczenia usług położniczych na poziomie środowiskowym, jakie obecnie posiadają lekarze rodzinni.

7. Państwa członkowskie UE powinny wprowadzić ustawodawstwo dające położnym prawo do: przepisywania leków i innych środków koniecznych przy wykonywaniu zawodu, wydawania skierowań; przyjmowania do szpitala, wykonywania zawodu w szpitalu, wypisywania ze szpitala; wydawania zaświadczeń o niezdolności do pracy podczas ciąży, a także zaświadczeń związanych z porodem i śmiercią okołoporodową.

8. Państwa członkowskie UE powinny zagwarantować, że krajowe systemy ubezpieczeń zdrowotnych będą wypłacały położnym wynagrodzenie w tej samej wysokości co lekarzom rodzinnym i położnikom w przypadku świadczenia usług przy normalnym porodzie.

9. Państwa członkowskie UE powinny wprowadzić ustawodawstwo w zakresie obowiązkowego gromadzenia i publikacji danych statystycznych dotyczących opieki położniczej, mierzenia wyników okołoporodowych i położniczych przez świadczeniodawcę oraz obowiązkowego gromadzenia i publikowania przez szpitale położnicze roczników statystycznych dotyczą`cych` interwencji medycznych, takich jak cesarskie cięcie.

10. Powinna zostać stworzona karta praw rodzących kobiet, która uzna prawo wszystkich kobiet do ciągłej, osobistej opieki sprawowanej przez wybraną położną.

11. Równość przedstawicielstwa położnych wobec przedstawicielstw pielęgniarek i lekarzy powinna zostać uznana jako środek prowadzący do równouprawnienia płci w opiece położniczej i związanych z nią usługach oraz w strukturach kształtujących politykę w zakresie opieki położniczej na szczeblu lokalnym, narodowym i międzynarodowym.

12. Unia Europejska powinna sfinansować utworzenie Europejskiego Instytutu Położnych w celu spełnienia potrzeb edukacyjnych, badawczych i szkoleniowych położnych.

Zorganizuj pokaz filmu

Galeria zdjęć

mundra okładka